Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
19 novembre 2014 3 19 /11 /novembre /2014 15:31

Mon enfance me manque. Mon pays me manque. Ma famille me manque .

Ma terre natale, par endroit aride certes, mais où l'arbre solitaire prenait véritablement toute son importance ,offrant une ombre salutaire et une fraîcheur délicieuse. Le ciel bleu et les matins frais, lumineux, annonçant des après- midi chaudes et la torpeur du soir qui tombait doucement, installant tel un décorateur divin, une myriade de petits points bleus scintillants, avant que la rotondité de l'astre blanche illumine de son éclat la pénombre . Ou encore les neiges matinales et la danse légère, harmonieuse et hypnotique de milliards de flocons, promesses de journées blanches, de boules de neiges et de galipettes sur un tapis immaculé. Ces journées froides où l'odeur du pain grillé, de confiture et de miel, du thé ronflant sur sa tellière dans une cuisine où on venait et partait sans cesse, non pas pas simplement pour s'y restaurer, mais pour s'y voir, se parler, se retrouver et passer un moment ensemble m'enivrait.

Oui mon enfance et son atmosphère me manquent. Non pas qu'elle ait été spécialement heureuse, loin de là. La vie a toujours été difficile pour moi, peu importe l'âge, mais au moins je m'y sentais relativement en sécurité et rempli d'espoir et puis un câlin de ma mère, ou un encouragement de mon grand père suffisait à chasser comme par magie, tous mes doutes, et à étouffer la peur galopante. Chaque matin, même difficile, était un nouveau départ, et chaque soir apportait son cortège d'espoir comme la nuit apporte son cortège de rêves.

Tout cela est bien mort. Il n'est donc pas étonnant que je flétrisse.Un arbre déraciné, tout imposant qu'il soit, finit inéluctablement par sécher, et cela malgré tout l’amour du monde et toute l'attention qu'on puisse lui porter.

Oui en ce temps là ma vie ne se résumait pas à ces trois mots: Désillusions, peur et discipline.

K.T

Partager cet article
Repost0

commentaires

D
les 3 maux ...
Répondre
D
voilà les trois mots pour resumer ta vie..

j'aime beaucoup ce texte, j'ai l'impression d'y être..... au moins ton enfance a connu des merveilles.. et tu t'y es senti en sécurité! (c pas mon cas, comme tu sais)
en te lisant on devine ta déchirure d'etre séparé de tout ça

....bisous à toi...mem si ça ne te fait pas grandchose, d'après ton avant derniere phrase
Répondre
K
MERCI

Présentation

  • : Le monde est fou....moi aussi.
  • : Pour ceux qui s'interrogent..sur l'amour,la guerre..la vie, et la mort. Sans oublier l'humour, le sexe, et le ROCK "n" ROLL, bien sûr
  • Contact

logo vdm big
Tout ce qui a un début, a une Fin.

همه از مرگ مي ترسند، من از زندگي سمج خودم...."

 
آن‌چه که زندگی بوده‌است از دست داده‌ام، ............... بعد از آنکه من رفتم، به درک، می‌خواهد کسی کاغذپاره‌های مرا بخواند، می‌خواهد هفتاد سال سیاه هم نخواند، من فقط برای این احتیاج به نوشتن که عجالتا برایم ضروری شده‌است می‌نویسم
S.Hédayat.
من گنگ خواب دیده و عالم تمام کر است ؛ من عاجزم از گفتن و خلق از شنیدن است

Droit, tout droit vers cette obscure clarté,

qui tombe des étoiles...

Sans-titre.jpg 

 
این چه حرفیست که در عالم بالاست بهشت
هر کجا وقت خـوش افتـاد همانجاست بهشت

دورخ از تیـــــــــرگی بخت درون تـــــــــــو بــود
گر درون تیــره نباشد همه دنیــــاست بهشت

A.TABRIZI 

Poète perse.

 

6a00d834515f9b69e20168e5c36718970c-800wi

 


مراد از زنده ماندن ، امتداد خورد و خوابم نیست
توان دیدن دنیای ره گم کرده در رنج و عذابم نیست
هوای همنشینی با گل و ساز و شرابم نیست .

جهان بیمار و رنجور است .
دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست
اگر دردی ز جانش برندارم ناجوانمردی است .

نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسانها بیاموزم
بمانم تا عدالت را برافرازم ، بیفروزم

خرد را ، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم
به پیش پای فرداهای بهتر گل برافشانم
چه فردائی ، چه دنیائی !
جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است …

نمی خواهم بمیرم ، ای خدا !
ای آسمان !
ای شب !
نمی خواهم
نمی خواهم
نمی خواهم

 مگر زور است ؟  

F;Moshiri

 

Condition humaine

iran  


(Saadi, Poète perse 1184-1283)

 553806_430808160316219_442424970_n.jpg


Celui sui se transforme en bête,
se délivre de la douleur d'être un homme


Coupable !!

banane-rock.jpg
  Boite à blabla

 

 

" Mais chanter,
Rêver, rire, passer, être seul, être libre,
Avoir l'oeil qui regarde bien, la voix qui vibre,
Mettre, quand il vous plaît, son feutre de travers,
Pour un oui, pour un non, se battre, -ou faire un vers !
Travailler sans souci de gloire ou de fortune,
A tel voyage, auquel on pense, dans la lune !
N'écrire jamais rien qui de soi ne sortît,
Et modeste d'ailleurs, se dire : mon petit,
Sois satisfait des fleurs, des fruits, même des feuilles,
Si c'est dans ton jardin à toi que tu les cueilles !
Puis, s'il advient d'un peu triompher, par hasard,
Ne pas être obligé d'en rien rendre à César,
Vis-à-vis de soi-même en garder le mérite,
Bref, dédaignant d'être le lierre parasite,
Lors même qu'on n'est pas le chêne ou le tilleul,
Ne pas monter bien haut, peut-être, mais tout seul !"
E.R

La vie ?!

 

کاش میشد سر نوشته خویش را از سر نوشت 

کاش میشد اندکی‌ تاریخ را بهتر نوشت

کاش میشد پشت پا زد بر تمام زندگی‌

داستان عمر خود را، گونی دیگر نوشت

The Only King

Music 4ever

28348 121812137842746 646493 n

 

logo_vdm_big.jpg


ميون يه دشت لخت زير خورشيد كوير
مونده يك مرداب پير توی دست خاك اسير
منم اون مرداب پير از همه دنيا جدام
داغ خورشيد به تنم زنجير زمين به پام


من همونم كه يه روز مي خواستم دريا بشم
مي خواستم بزرگترين درياي دنيا بشم
آرزو داشتم برم تا به دريا برسم
شبو آتيش بزنم تا به فردا برسم


اولش چشمه بودم زير آسمون پير
اما از بخت سيام راهم افتاد به كوير
چشم من به اونجا بود پشت اون كوه بلند
اما دست سرنوشت سر رام يه چاله كند


توی چاله افتادم خاك منو زندوني كرد
آسمونم نباريد اونم سرگروني كرد
حالا يه مرداب شدم يه اسير نيمه جون
يه طرف ميرم تو خاك يه طرف به آسمون


خورشيد از اون بالاها زمينم از اين پايين
هي بخارم مي كنن زندگيم شده همين
با چشام مردنمو دارم اينجا مي بينم
سرنوشتم همينه من اسير زمينم


هيچی باقی نيست ازم لحظه های آخره
خاك تشنه همينم داره همراش می بره
خشك ميشم تموم ميشم فردا كه خورشيد مياد
شن جامو پر می كنه كه مياره دست باد