Je me rappel q'au parachutisme, mon angoisse principale était l'éventuelle "non-ouverture" de la voile. Que quelque chose cloche au dernier
moment et PAF....!
Mais c'était aussi tout le piquant de la chose, pur adrénaline...! Jouer avec la mort...!
Aujourd'hui, je n'en fais plus (malheureusement). Mais si je devais recommencer, si je pouvais recommencer, mon soucis serait plutôt de savoir si je suis encore capable de tirer sur la poignée pour ouvrir le parachute!.....
J'en ai plus réellement envie ....
Je me sens fatigué, je ne veux plus jouer.
Droit, tout droit vers cette obscure clarté,
qui tombe des étoiles...
Celui sui se transforme en bête,
se délivre de la douleur d'être un homme
Coupable !!
Boite à blabla
| Juin 2012 | ||||||||||
| L | M | M | J | V | S | D | ||||
| 1 | 2 | 3 | ||||||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | ||||
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | ||||
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | ||||
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | |||||
|
||||||||||
ميون يه دشت لخت زير خورشيد كوير
مونده يك مرداب پير توی دست خاك اسير
منم اون مرداب پير از همه دنيا جدام
داغ خورشيد به تنم زنجير زمين به پام
من همونم كه يه روز مي خواستم دريا بشم
مي خواستم بزرگترين درياي دنيا بشم
آرزو داشتم برم تا به دريا برسم
شبو آتيش بزنم تا به فردا برسم
اولش چشمه بودم زير آسمون پير
اما از بخت سيام راهم افتاد به كوير
چشم من به اونجا بود پشت اون كوه بلند
اما دست سرنوشت سر رام يه چاله كند
توی چاله افتادم خاك منو زندوني كرد
آسمونم نباريد اونم سرگروني كرد
حالا يه مرداب شدم يه اسير نيمه جون
يه طرف ميرم تو خاك يه طرف به آسمون
خورشيد از اون بالاها زمينم از اين پايين
هي بخارم مي كنن زندگيم شده همين
با چشام مردنمو دارم اينجا مي بينم
سرنوشتم همينه من اسير زمينم
هيچی باقی نيست ازم لحظه های آخره
خاك تشنه همينم داره همراش می بره
خشك ميشم تموم ميشم فردا كه خورشيد مياد
شن جامو پر می كنه كه مياره دست باد
et estce que tu voudras encore tirer sur la poignée...?!
je crois que la reponse est ds l article....
ps: j'en ai jamais fait... j'aimerais bien .. ça fait peur mais ça doit être Super
Ben vasy....n hesites pas