Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
19 février 2012 7 19 /02 /février /2012 12:55

Dans un autre temps, sur une autre terre, quelque part, dans ce monde ou ailleurs, dormait une créature.

Une créature impensable et impossible. Inexplicable, incohérente et contradictoire.

Une créature défiant la logique. Une créature que rien ne pouvait expliquer ni justifier et que rien ne destinait à être. Et pourtant elle était.

Elle somnolait dans un sommeil qu’on aurait cru éternel. Elle pouvait se déplacer plus vite que le temps et pourtant, rien ne semblait mouvoir cette demi-vie.

Depuis quand la bête dormait, nul ne le savait.

Depuis quand la créature existait, elle même ne s’en souvenait. Elle dormait et rien ne semblait la distraire. Elle avait tout vu, tout entendu, tout vécu. Elle savait tout, connaissait tout.

Son intelligence dépassait le berceau du temps et de l’espace, et son savoir les frontières de l’univers.

La bête que plus rien n’intéressait dormait, simplement.

Simplement ?

Non, car de temps à autre, un soubresaut venait témoigner d’un sommeil agité. La créature rêvait !

Un rêve fait de milliards d’années, de milliards de galaxies et de milliards d’étoiles. Un rêve dans lequel les étoiles naissaient, tournoyaient, vieillissait et mourraient par milliers dans une danse macabre Un rêve où le temps semblait absent. Un rêve de fureurs et de sang. Un rêve d’explosions et d’étincelles où les étoiles s’entre- choquent et se mêlent. Un rêve de bruit mais surtout de silence. Un silence à nul autre pareil. Un silence de mort. Un silence de néant que brisa soudain une plainte. Une voix venu de nulle part et qui mourut aussi tôt.

Un cri, une pleure qui fit sursauter la créature et qui éveilla sa curiosité après des éons. Elle sortit de son sommeil eternel.

Ce cri se répercuta comme se répercute un écho, telle une question sans fin, sur les parois de son être,

Cette question n’avait pas de sens pour elle. Une interrogation qu’elle ne comprenait pas et qui ne se devait pas.

C’était comme si une dimension nouvelle s’ouvrait à elle. A cette idée, la créature se sentit étrangement outragée. Elle avait assisté à la naissance du temps et de l’espace, tout vu, tout connu. Des univers entiers avaient apparu et disparu devant ses yeux, telle la marche des saisons, et pourtant elle n’avait aucune réponse à apporter.

Cela ne se pouvait. Cela ne se devait.

Alors la créature se mut à travers l’espace et le temps en quête.

……………………………A suivre.

K.t

 

Partager cet article
Repost0

commentaires

D
<br /> la suiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiite !!<br />
Répondre
K
<br /> <br /> pluuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuus  tard peut être<br /> <br /> <br /> <br />
V
<br /> GENIAALL!!J'ADOOREEE!!!<br />
Répondre
K
<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />

Présentation

  • : Le monde est fou....moi aussi.
  • : Pour ceux qui s'interrogent..sur l'amour,la guerre..la vie, et la mort. Sans oublier l'humour, le sexe, et le ROCK "n" ROLL, bien sûr
  • Contact

logo vdm big
Tout ce qui a un début, a une Fin.

همه از مرگ مي ترسند، من از زندگي سمج خودم...."

 
آن‌چه که زندگی بوده‌است از دست داده‌ام، ............... بعد از آنکه من رفتم، به درک، می‌خواهد کسی کاغذپاره‌های مرا بخواند، می‌خواهد هفتاد سال سیاه هم نخواند، من فقط برای این احتیاج به نوشتن که عجالتا برایم ضروری شده‌است می‌نویسم
S.Hédayat.
من گنگ خواب دیده و عالم تمام کر است ؛ من عاجزم از گفتن و خلق از شنیدن است

Droit, tout droit vers cette obscure clarté,

qui tombe des étoiles...

Sans-titre.jpg 

 
این چه حرفیست که در عالم بالاست بهشت
هر کجا وقت خـوش افتـاد همانجاست بهشت

دورخ از تیـــــــــرگی بخت درون تـــــــــــو بــود
گر درون تیــره نباشد همه دنیــــاست بهشت

A.TABRIZI 

Poète perse.

 

6a00d834515f9b69e20168e5c36718970c-800wi

 


مراد از زنده ماندن ، امتداد خورد و خوابم نیست
توان دیدن دنیای ره گم کرده در رنج و عذابم نیست
هوای همنشینی با گل و ساز و شرابم نیست .

جهان بیمار و رنجور است .
دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست
اگر دردی ز جانش برندارم ناجوانمردی است .

نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسانها بیاموزم
بمانم تا عدالت را برافرازم ، بیفروزم

خرد را ، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم
به پیش پای فرداهای بهتر گل برافشانم
چه فردائی ، چه دنیائی !
جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است …

نمی خواهم بمیرم ، ای خدا !
ای آسمان !
ای شب !
نمی خواهم
نمی خواهم
نمی خواهم

 مگر زور است ؟  

F;Moshiri

 

Condition humaine

iran  


(Saadi, Poète perse 1184-1283)

 553806_430808160316219_442424970_n.jpg


Celui sui se transforme en bête,
se délivre de la douleur d'être un homme


Coupable !!

banane-rock.jpg
  Boite à blabla

 

 

" Mais chanter,
Rêver, rire, passer, être seul, être libre,
Avoir l'oeil qui regarde bien, la voix qui vibre,
Mettre, quand il vous plaît, son feutre de travers,
Pour un oui, pour un non, se battre, -ou faire un vers !
Travailler sans souci de gloire ou de fortune,
A tel voyage, auquel on pense, dans la lune !
N'écrire jamais rien qui de soi ne sortît,
Et modeste d'ailleurs, se dire : mon petit,
Sois satisfait des fleurs, des fruits, même des feuilles,
Si c'est dans ton jardin à toi que tu les cueilles !
Puis, s'il advient d'un peu triompher, par hasard,
Ne pas être obligé d'en rien rendre à César,
Vis-à-vis de soi-même en garder le mérite,
Bref, dédaignant d'être le lierre parasite,
Lors même qu'on n'est pas le chêne ou le tilleul,
Ne pas monter bien haut, peut-être, mais tout seul !"
E.R

La vie ?!

 

کاش میشد سر نوشته خویش را از سر نوشت 

کاش میشد اندکی‌ تاریخ را بهتر نوشت

کاش میشد پشت پا زد بر تمام زندگی‌

داستان عمر خود را، گونی دیگر نوشت

The Only King

Music 4ever

28348 121812137842746 646493 n

 

logo_vdm_big.jpg


ميون يه دشت لخت زير خورشيد كوير
مونده يك مرداب پير توی دست خاك اسير
منم اون مرداب پير از همه دنيا جدام
داغ خورشيد به تنم زنجير زمين به پام


من همونم كه يه روز مي خواستم دريا بشم
مي خواستم بزرگترين درياي دنيا بشم
آرزو داشتم برم تا به دريا برسم
شبو آتيش بزنم تا به فردا برسم


اولش چشمه بودم زير آسمون پير
اما از بخت سيام راهم افتاد به كوير
چشم من به اونجا بود پشت اون كوه بلند
اما دست سرنوشت سر رام يه چاله كند


توی چاله افتادم خاك منو زندوني كرد
آسمونم نباريد اونم سرگروني كرد
حالا يه مرداب شدم يه اسير نيمه جون
يه طرف ميرم تو خاك يه طرف به آسمون


خورشيد از اون بالاها زمينم از اين پايين
هي بخارم مي كنن زندگيم شده همين
با چشام مردنمو دارم اينجا مي بينم
سرنوشتم همينه من اسير زمينم


هيچی باقی نيست ازم لحظه های آخره
خاك تشنه همينم داره همراش می بره
خشك ميشم تموم ميشم فردا كه خورشيد مياد
شن جامو پر می كنه كه مياره دست باد